logo

نواندیشان آتی نگار فرتاک

آینده پژوهی
دیدوانسوپر اپلیکیشن دیدوان
icon

خانه

icon

وبلاگ

icon

دیده‌بان آینده‌

icon

محصولات

icon
icon

سوپر اپلیکیشن دیدوان

توسعه آینده‌نگاری راهبردی با تسریع روند برنامه‌ریزی سناریو

مدیران برای درک بهتر فضاهای متغیر بازار از ابزارهای آینده‌نگاری استفاده می‌کنند و برنامه‌ریزی سناریو یکی از گزینه‌های مناسب برای سنجش این تغییرات محسوب می‌شود. با وجود کارایی بالای این روش اختصاص زمان و منابع طولانی برای تدوین سناریوها روند کار را برای تیم‌های مدیریتی دشوار می‌کند. محدودیت زمان و فشردگی کارهای روزمره باعث می‌شود تخصیص روزهای کاری متعدد برای پروژه‌های آینده‌پژوهی هزینه‌های پنهانی برای سازمان‌ها به همراه داشته باشد. پژوهشگران رویکرد چابک‌تری برای رفع این چالش پیشنهاد می‌دهند تا تصمیم‌گیران خروجی‌های سفارشی و کاربردی‌تری برای شرایط خاص مجموعه‌شان به دست آورند. تمرکز بر نیازهای کاربران نهایی و استفاده‌ی هوشمندانه از ابزارهای زایشی دو رکن اصلی این شیوه‌ی جدید به شمار می‌روند.

شناسایی و ارزیابی سناریوی سایه

طراحی سناریوهای کارآمد با شناخت دقیق دغدغه‌های ذهنی کاربران هدف آغاز می‌شود. تصمیم‌گیران ارشد معمولا مجموعه‌ای از پیش‌فرض‌های پنهان درباره‌ی فضای آینده‌ی بازار دارند و راهبردهای فعلی سازمانشان را بر اساس همان‌ها تنظیم می‌کنند. در ادبیات آینده‌پژوهی به این باورهای ضمنی سناریوی سایه می‌گویند و بررسی مستقیم آن‌ها جذابیت نتایج را برای تیم مدیریت بیشتر می‌کند. کارشناسان آینده‌نگاری به جای پرداختن به موضوعات بسیار وسیع سراغ همین پیش‌فرض‌ها می‌روند تا درک فعلی مدیران از بازار را ارزیابی کنند. گفت‌وگو با اعضای ارشد کمک می‌کند فهرست بلندی از این باورها استخراج شود و سپس تیم برنامه‌ریزی چند مورد محدود و مرتبط را برای واکاوی دقیق‌تر انتخاب می‌کند. محدود کردن دامنه‌ی کار روی چند فرض مشخص از هدررفت منابع جلوگیری می‌کند و یافته‌ها را با نیازهای روز مجموعه همسو نگه می‌دارد.

مسیر ساختاریافته‌ی توسعه‌ی سناریوها

منسجم کردن این روند نیازمند اجرای گام‌به‌گام یک چارچوب مشخص است. فرآیند توسعه‌ی چابک سناریو با شناسایی دقیق کاربران و کاربردهای مورد انتظارشان با همفکری بدنه‌ی مدیریت شکل می‌گیرد. در قدم بعدی پیش‌فرض‌های موجود در سناریوی سایه با بررسی اسناد سازمانی و بحث‌های مدیریتی استخراج می‌شوند تا طراحان سه تا پنج فرض کلیدی را برای بررسی بیشتر برگزینند. پس از تایید این موارد توسط مدیران ارشد مرحله‌ی پژوهش درباره‌ی آینده‌های ممکن آغاز می‌شود و کارشناسان با کمک هوش مصنوعی گزینه‌های جایگزین را در کارگاه‌های تخصصی می‌سنجند. توسعه‌ی مجموعه‌ای از سناریوهای نهایی بر مبنای همین گزینه‌ها پیش می‌رود و در مرحله‌ی آخر هماهنگی با مدیران تضمین می‌کند این دستاوردها در فرآیندهای تصمیم‌گیری به کار گرفته شوند. نمودار گام‌به‌گام این مسیر راهنمای خوبی برای پیشبرد کار محسوب می‌شود و در ادامه شکل آن به تصویر کشیده شده است.

موضوع منبع.docx

همفکری با مدل‌های زایشی برای گسترش تخیل

استفاده از مدل‌های زبانی بزرگ راهکار مناسبی برای تسریع برنامه‌های آینده‌نگاری است. کارشناسان آینده‌پژوهی این ابزارها را مرجع بی‌نقص اطلاعات در نظر نمی‌گیرند و بیشتر آن‌ها را دستیارانی برای ایده‌پردازی و گسترش مرزهای تخیل می‌دانند. مدل‌های هوشمند به تیم‌ها اجازه می‌دهند پژوهش‌های اولیه را سریع‌تر پیش ببرند و روایت‌های متنی جذابی از فضاهای آینده ترسیم کنند. اطلاعات به‌دست‌آمده از کارگاه‌ها به عنوان داده‌های ورودی به این مدل‌ها داده می‌شود تا داستان‌هایی از زبان افراد ساکن در آینده تولید کنند. تبدیل این روایت‌ها به ویدیوهای کوتاه به کمک ابزارهای هوشمند فهم سناریوها را برای مدیران بسیار آسان‌تر می‌کند و ارزیابی‌ها نشان می‌دهند این ترکیب هوشمندانه زمان نگارش و تدوین نتایج را بین چهل تا پنجاه درصد کاهش می‌دهد.

تجربه‌ی کاربست روش‌های چابک در شرکت‌های پیشرو

بررسی عملکرد کسب‌وکارهای موفق کارایی این رویکرد را در واقعیت نشان می‌دهد. شرکت صنایع غذایی فازر (Fazer) برای ارتقای برنامه‌های آینده‌نگاری خود سراغ ارزیابی پیش‌فرض‌هایش درباره‌ی تامین مواد اولیه رفت. مدیران این مجموعه گمان می‌کردند تغییرات اقلیمی با هدف‌گذاری برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مهار می‌شود. بررسی این سناریوی سایه با پشتیبانی ابزارهای هوشمند به آن‌ها نشان داد ناهنجاری‌های اقلیمی آسیب‌های بزرگی برای تامین‌کنندگان محصولات کشاورزی در پی دارد و بازنگری در راهبردهای توسعه ضروری به نظر می‌رسد.

در نمونه‌ای دیگر شرکت بیمه‌ی یانم (Unum) تاثیر توسعه‌ی اتوماسیون بر بازار کار بریتانیا و میزان دخالت دولت در این روند را ارزیابی کرد. طراحان آینده‌پژوهی با تولید ویدیوهای سه‌دقیقه‌ای از آینده‌های ممکن توانستند فضای ملموسی برای اعضای هیئت‌مدیره ایجاد کنند و بحث‌های سازنده‌ای را شکل دهند. این روش‌های ترکیبی گزینه‌های مناسبی برای سازمان‌ها به شمار می‌روند تا با صرف زمان کمتر تصمیم‌های کارآمدتری برای روزهای پرنوسان پیش رو بگیرند.

منبع:
sloanreview